Bob Dylan krijgt Nobelprijs

Bob Dylan heeft de Nobelprijs voor Literatuur 2016 gewonnen. Bij echte literatuurliefhebbers moet dat nieuws nog even bezinken. Intussen trekken hippe vijftigers en zestigers een fles champagne open; de stem van hun generatie wordt eindelijk ook door academici serieus genomen.

Terecht of onterecht; het zal net zo’n discussie zijn en blijven als die over The Beatles en de Stones. Feit is wel dat Dylan niet zo maar een singer/songwriter is. Sara Danils van Svenska Akademien is daar duidelijk over:

Als je 5000 jaar terugkijkt, ontdek je Homerus en Sappho. Zij schreven poëtische teksten die bedoeld waren om te worden voorgedragen. Datzelfde geldt voor Bob Dylan. Wij lezen Homerus en Sappho nog steeds en genieten van hun werk

The Times They Are A-Changing en Blowing In The Wind werden klassiekers en gaven jongeren, pacifisten en aanhangers van de burgerrechtenbeweging in de VS een stem. Dylan bleef ook later een voorbeeld en inspiratiebron voor jonge singer/songwriters.

Het gaat overigens te ver om Dylan alleen maar weg te zetten als een protestzanger. Veel van zijn songs kunnen zich moeiteloos meten met poëzie van de groten der aarde. Daarom is het meer dan terecht dat de nobelprijs voor Literatuur naar Bob Dylan gaat, ook al zijn er zat schrijvers die ‘m veel meer verdienen omdat ze met hun werk echt voor iets staan. Want, laten we wel zijn; Dylan zelf vond, en vindt, zichzelf niet ‘een stem van zijn generatie’. Daarnaast heeft hij herhaaldelijk gebromd dat hij zelf ook niet helemaal weet waar zijn songs over gaan. Dat zulke uitspraken een winnaar van een van de belangrijkste literaire prijzen niet passen, nemen we maar op de koop toe.